• کدخبر: 73845
  • تاریخ انتشار خبر: ۴:۴۹ ب.ظ - چهارشنبه ۱۳۹۶/۰۴/۱۴
تعهد و صداقت رمز بقای قلم

نویسنده متعهد تک تیر انداز میدان نبرد

سخن از تعهد نویسنده به میان آمد، نویسنده ای که اگر در قبال اذهان عمومی خود را مسئول بداند می تواند مسیر سعادت جامعه را تضمین کند.

اصفهان بیدار – علی نیکنام/ روز قلم بهانه ای شد تا دست بر قلم شویم و چند سطری را در باب لزوم وجود نویسندگانِ البته متعهد بنویسیم.

نویسندگانی که در دنیای امروزه هدایت گر اذهان عمومی در جامعه هستند و تعهد این افراد و صداقت در نوشتار، گفتار و حتی کردار آنان بر غنا و تاثیر مطلب می افزاید.

نویسندگی را یکی از هنر های هفت گانه بر شمره اند، هنری که شاید حتی پسندیده باشد نام مادر هنر ها را به او می بدهند.

هنر های نمایشی، فیلم سازی، موسیقی و سایر هنرها همگی از قلمی سر چشمه می گیرد که ریشه در تفکری ناب و فراگیر دارد، تفکری که می توان ظهور آن را در قلم نویسنده مشاهده کرد.

لزوم نویسندگی در دنیای امروزه و توجه به این قشر جامعه و حمایت های معنوی، مالی و تسهیلاتی از این افراد بقای تفکرات سازنده و پیشرفت فکری جامعه را در پی دارد؛ حال این فرد نویسنده کتاب باشد، روزنامه نگار باشد یا فیلم نامه نویس تفاوتی ندارد.

تهدید نویسندگی

اما نویسندگی، عشق و دغدغه آن که ریشه ای نهان در وجود تک تک نویسندگان دارد به دلیل مسائل مالی و بی توجهی ها تبدیل به فکر صرف برای دریافت حق الاتحریر شده و این سیر نزولی ارزش ها مانع از کارهای اصولی، ماندگار و ریشه دار شده است.

حضور انتشارات متعدد در کشور و ارائه کتاب های گاه و بیگاه با اصالت و نامدار نویسنده را در منگنه ای قرار داده که فقط باید بنویسد اما چه؟

بی توجهی موضوع غنای مطالب نوشتاری، مسئله دیگری است که برخی از رسانه ها هم با آن گرفتار شده اند، حضور گسترده رسانه های انحصاری و تبدیل شدن آنها به اتاق های بازرگانی برای دریافت انواع اگهی، دیگر نام نشانی از رسانه و رسالت اصلی او باقی نمی گذارد؛ جالب اینجاست مدیران مسئول این رسانه ها در جلسات متعدد اعلام وجود کرده و با آثار فاخر خود رنگی از تواضع به رخ سایرین می کشند!

شاید بهتر باشد همان موضوع قبلی را ادامه دهیم.

چند قطره تعهد

از چه می گفتیم، آهان از تعهد، کدام تعهد؟ نویسنده ای که اصل اول یعنی صحت مطلب را رعایت نمی کند، آمار سازی می کند، به دلیل حضور در مراکز مختلف از حقوق آنان و نه از حق مردم دفاع می کند و در جلسات مختلفی که می تواند حد اقل مطالبه گر حق مردم باشد و زبان در حلقوم خویش فرو برده است؛ باید به کارش ادامه دهد و ژست نویسندگی بگیرد؟ یا شخصی که شب و روز عمر خویش را وقف بیان مشکلات مردم کرده و در این راه از هیچ خطری ابایی ندارد حتی حاضر است جانش را هم در این راه فدا کند و عاقبت امر نه پولی و نه منصبی و نه مقامی حاصلش می شود؟

نویسندگی فقط پشت میز نشستن و عینک را به نوک بینی گذاشتن و از این ادا ها نیست، نویسندگی را باید به جان خرید،حق مطلب را باید به خوبی ادا کرد، البته به حق باید گفت در کنار تمام انتظارات، نویسندگی کاری بس دشوار، طاقت فرسا، مسئولیت آور و کم بهره از لحاظ مادی و مالی است.

اما روز قلم بهانه خوبی است تا مسئولان امر فرهنگ با انتشار بیانیه ها و پیام های بس پر طمطراق از اطراف و اکناف کشور و سرزمینمان ،امثال فردوسی و سایر نویسندگان را به رخ جهانیان بکشند و بعد از این روز همه صحبت های خود را به گوشه ای رانده و دیگر شعار های حمایتی خود را هم به روی خود نیاورند.

نقش قلم در جامعه

«ن ‌والقلم و ما یسطرون»سوگند به قلم و آنچه می‏ نویسند، آیه ای که در قرآن کریم که به طور مستقیم به قلم اشاره دارد.

همانطور که در ابتدای مطلب مشاهده کردید دم از تعهد زدیم که باید این مهم، همراه با قطره قطره جوهر قلم از آن سرریز شود اما برای چه؟

چه بسیار نویسندگانی که در حال حاضر در میدان نبرد جنگ نرم بوده و با قلم های خود خون های ریخته شده شهدای اسلام را نگاهبانی می کنند. و چه بسیار قلم هایی که با دهن کجی به تعهد و صداقت چه در داخل و چه در خارج از کشور قصد دارند نظام ایران را به بیراهه بکشانند.

همان هایی که با ژست های اپوزوسیونی در شبکه های بیگانه ماهواره ای و کانال های تلگرامی با قلم های خود مسیر خود فروشی را پیشه خود کرده و قصد دارند تا از این رهگذر خدشه ای هر چند جزئی به تنه تنومند استقلال سیاسی، اقتصادی و سایر مناسبات کشور وارد کنند.

اما این سوی میدان و پشت خاکریز جبهه خودی، تک نیر اندازانی هستند که مورد هجمه بیگانگان که نه، موجب هتاکی نیروهای خودی قرار دارند و ادعا می کنند باید به قلم و صاحبان قلم احترام گذاشت و به بهانه های واهی نباید جلوی فعالیت اینان را گرفت.

فارغ از اینکه اگر همین نیروها پرچم دار گفتمان نظام اسلامی در این وانفسای جنگ نرم نبودند چه بسا حملاتی بس بزرگ متوجه خود شما می شد و مسیر عادی اداره کشور را نمی توانستید پیش گیرید.

در راه نویسندگی و مقابله با جنگ نرم باید وحدت داشت و هدف اصلی یعنی اعتلای نظام مقدس جمهوی اسلامی ایران و زمینه سازی برای ظهور پر برکت را نباید از یاد برد.

پس باید با توجه به این دو اصل مهم که هدف اصلی است از بیراهه ها کنار کشید، وحدت را سرلوحه کار خود قرار داد و با متون و آثار وحدت شکن سدی در برابر این دو هدف قرار ندهیم، یقینان دو اصل مذکور از اصلی ترین دغدغه های امت اسلامی است و همین دو مهم است که باعث شده سالیان سال دشمنی های مختلفی را از گوشه و کنار کشور بشیم.

پس در قدم اول لازم است با این دو مهم آشنا شویم و سپس در راه تحقق آنها از هیچ تلاشی فرو نگذاریم.

انتهای پیام/ ۵۳۸۰۱

درج دیدگاه

آخرین اخبار