• کدخبر: 73901
  • تاریخ انتشار خبر: ۱۱:۵۱ ق.ظ - سه شنبه ۱۳۹۶/۰۴/۲۰
قرارد داد توتال مثبت و یا منفی

سیاه و سفید یک قرار داد نفتی

در حالی که از شبکه های مختلف، اخباری مبنی بر قرارداد شرکت فرانسوی توتال با ایران مطرح می شود در این مجمل سعی می شود بدون قضاوت و تنها با بیان زوایای مختلف، این قرارداد را بررسی کنیم.

به گزارش اصفهان بیدار، طبیعتاً یکی از ملزوماتی که برای توسعه پایدار در کشور مطرح می شود تعاملات سازنده و مراودات اقتصادی مناسب با کشورهای مختلف دنیا است که در صورت تحقق این موضوع سرمایه های خارجی به کشور وارد و مسیر سازندگی به راحتی پیموده می شود، حتی این موضوعی است که اقتصاددانان و کاندیداهای ریاست جمهوری در باب اهمیت آن لب به سخن گشودند.

البته باید در نظر داشت که این معبر نباید بهانه ای شود تا شاهد رخنه به بدنه سازمان های دولتی باشیم که در این صورت اصل تعاملات نه که سازنده نمی شود، بلکه وجهه ای مخرب به خود می گیرد؛ پس، از بین رفتن ترس برای شرکت در مراوده های تجاری به بهانه این قرار داد که فرانسه به عنوان یکی از کشورهای مهم شناخته می شود می تواند مهم و کاربردی تلقی شود.

از طرفی دیگر، با توجه به اینکه یکی از مشکلات ایران مانعی جدی به نام بانک های خارجی است ارتباطات این بانک ها با ایران آرام آرام از سر گرفته می شود.

طولانی بودن قرار دادها به نفع ایران است؟

شرکت دولتیِ فرانسوی توتال به عنوان رهبر کنسرسیوم نفتی که قرار است در وهله اول هزار میلیارد تومان در این پروژه سرمایه گذاری کند، قرار است در یک قرار داد بلند مدت ۲۰ ساله به تعهدات خود عمل کند.

از آنجایی که قبل از این، کشورهای چین و ژاپن توسعه برخی از میادین نفتی مانند آزادگان شمالی و جنوبی را به عهده گرفته بودند و در این مسیر به تعهدات خود تا حدودی عمل نکردند و همچنین خود توتال هم از سابقه خوبی میان مسئولان وزارت نفت برخوردار نیست، نمی توان این امیدواری را داشت که کشور فرانسه در قبال این پروژه از خود خوش قولی نشان دهد، این درحالی است که واگذاری توسعه میادین دیگر توسط شرکت هایی همچون شرکت ملی مناطق نفت خیز جنوب (تابع شرکت ملی نفت) به خوبی دنبال شده و این شرکت ها توانستند به برداشت روزانه ۵۰ هزار بشکه در روز دست یافته و حتی با توجه به توانایی خود پیشنهاد افزایش میزان این عدد را دادند که با آن موافقت نشد.

با وجود توان ایرانی، چرا نیاز به خارج

در سال ۸۰ کنسرسیومی به رهبری شرکت ژاپنی اینپکس به همراه شرکت ایرانی نیکو (تابع شرکت ملی نفت) توسعه میدان آزادگان را بر عهده گرفتند، اما شرکت ژاپنی در قبال تعهدات خود پایبند نبود و به بهانه های مختلف توسعه این پروژه را به تعویق می انداخت، در حالی که شرکت ایرانی مطابق با برنامه پیش رفت و توانست با وجود کاهش ۱۰ درصدی سهم شرکت ژاپنی از پروژه و تحمیل آن به شرکت ایرانی با توجه به محدودیت زمانی از پس این پروژه بر آید و در مدت ۱۵ ماه به تولید روزانه ۵۰ هزار بشکه در روز دست یابد.

در همین زمان بود که شرکت ایرانی مناطق نفت خیز جنوب نیز برنامه ای برای توسعه میادین نفتی ارائه داد که در فاز اول این طرح ۱۰۰ هزار و در فاز دوم این طرح ۱۷۰ هزار بشکه روزانه به تولید می رسید اما با این برنامه موافقت نشد؛ ذکر این موضوع تنها نمونه ای از توانمندیهای ایرانیان است.

توپ در زمین توتال

با وجود اینکه شرکت های ایرانی دولتی و خصوصی توسعه میدان آزادگان در بخش شمالی را به عهده گرفته بودند و از عهده این کار برآمدند اما در اقدامی غیر منتظرانه شرکت ملی نفت ایران آذر ماه ۹۳ رسماً فاز آزادگان جنوبی (بزرگترین بخش میدان نفتی آزادگان) را در فهرست واگذاری‌های خود در قالب قراردادهای جدید نفتی گنجاند.

این در حالی بود که قرارداد جدید نفتی ایرادهایی داشت و دو بار در جلسه هیئت دولت اصلاح شده بود و باز هم نیاز به اصلاح داشت، با این حال قرار دادی به صورت محرمانه برای مطالعات بر روی این میدان از سوی شرکت توتال به تائید می رسد و اکنون قرار است در یک مدت ۲۰ ساله این پروژه دنبال شود.

با این وجود فاز جنوبی آزادگان که پیش از این توسط چینی ها نیمه کاره مانده ولی ۱۰۰ حلقه چاه احداث شده بود، خیلی راحت در اختیار توتال قرار می گیرد و کار خود را با شرایط راحت تری آغاز می کند، این کار باعث می شود تا زحمات ایرانیان از بین برود و تسریع در انجام پروژه توسط این شرکت عامل موفقیتی برای آنها اعلام شود.

بی بهره بودن از انتقال تکنولوژی

یکی از تاکیدهای این قرارداد انتقال دانش و تکنولوژی توسعه میادین نفتی به داخل بوده است در صورتی که با بررسی مفاد قرار داد ipc متوجه می شویم چنین چیزی در قرارداد مشهود نیست و در مدل قراردادی ipc انتقال فناوری با دو عنوان (چرخش مدیریتی در شرکت  مشترک ایرانی _ خارجی و برنامه جامعه آموزشی) مطرح می شود.

در صورتی که بر اساس تجربیات گذشته این موضوع تا کنون محقق نشده است، چرخش مدیریتی طبق بند ت ماده چهار مصوبه مدل قراردادی ipc به این صورت است که بعد از مراحل اکتشاف و توسعه با حفظ مسئولیت شرکت خارجی، مدیریت بخشی از این پروژه به شرکت ایرانی سپرده می شود و این درحالی است که در این موقع تمامی مراحل کار انجام شده است و عملا به شرکت ایرانی مباحث مدیریتی آن هم به صورت جزئی آموزش داده می شود پس موضوع انتقال فناوری منتفی است.

در اینجا این سوال مطرح می شود که آیا خود وزارت نفت توان ارائه چنین آموزش هایی را ندارد تا با برنامه ای دقیق تر و کم هزینه تر از پس این کار بر آید؟

دست ایران در پوست گردو

به گفته نایب رئیس کمیسیون انرژی مجلس چندی پیش شرکت توتال قرار بود تا با ایران وارد همکاری شود، از این رو اطلاعات لازم برای این امر را بدست گرفت اما به جای همکاری با ایران با توجه به اطلاعات بدست آمده با قطر وارد مذاکره شد و با آنها همکاری کرد.

هدایت الله خادمی ادامه داد: از طرف دیگر شرکت های مختلفی برای این امر پیش قدم شدند ولی در هر مورد به دلایلی تفاهم صورت نگرفت و چندین سال است که دولت کشور را برای این امر معطل نگه داشته بود و می گفتند با IPC می توان مشکل پارس جنوبی را حل کرد.

نماینده مردم ایذه و باغملک در مجلس هم گفته بود: هنوز ایرادهای IPC (مدل جدید قراردادهای نفتی) مرتفع نشده است و نکاتی در این قرارداد ها وجود دارد که باید اصلاح شود و ما تمام تلاش خود را در مجلس برای اصلاح قراردادهایی که در این قالب طراحی می شوند می کنیم و نظارت کامل بر این امر داریم.

با توجه به این موضوع و اشکالات وارده در این قرار داد هنوز مشخص نیست که چرا اینقدر برای این موضوع عجله شده در حالی که هنوز خود قرار داد اشکال دارد، اما نهایتا با طرح سه فوریتی نمایندگان مجلس قرار است این طرح مورد بازبینی و تجدید نظر قرار گیرد.

انتهای پیام/۵۳۸۰۱

درج دیدگاه

آخرین اخبار