• کدخبر: 75777
  • تاریخ انتشار خبر: ۸:۲۶ ق.ظ - پنج شنبه ۱۳۹۶/۱۱/۲۶
توانخواهان شهرمان را دریابیم؛

مناسب سازی معابر با جلسه گرفتن حل نمی شود/ همفکری با معلولان راهگشای مشکلات آنهاست

مشکلات مناسب سازی معابر با جلسه گرفتن و انتشار عکس جلسات در جراید و فضای مجازی حل نمی ­شود؛ مگر اینکه هر کدام از مسئولان روی یک ویلچر بنشینید و بخشی از شهر را بدون کمک دیگری در پیاده رو ویل بزنند…

اصفهان بیدار – رمضانعلی کاوسی/ یکی از افتخاراتم این است که هر از گاهی در جمع معلولان جسمی حرکتی شهرمان حاضر می­ شوم و از آنان کسب روحیه می­ کنم. شاید باورتان نشود و این صحبت مرا یک شعار کلیشه ای بدانید؛ ولی من معتقدم مصاحبت با این بندگان برگزیدهٔ خداوند، جامی از شهد و انبساط را بر دل انسان می­ نشاند.

اگر یک ساعت با این خوبان عالم به سر ببری، ذهنت متوجه خداوند شده و به خاطر داشته هایت کرور کرور خداوند را شاکر خواهی بود. جمعهٔ گذشته یکی از همین روزها بود. در مکان دفتر جامعهٔ معلولان در خیابان گاز چند ساعتی را همنشین پسرانی با چهرهٔ گشاده و دخترکان معصومی شدم که دست روزگار آنان را وادار کرده روی صندلی های چرخدار بنشینند یا بر عصاهای فلزی تکیه بزنند. آنها مجبورند هر روز از صبح علی الطلوع فعل صبر کردن را نه با زبان بلکه با اعماق وجودشان صرف کنند. صبَرَ، صبرا، صبروا. صبرتْ، صبرتا، صبرنَ…

بگذریم؛ در این محفل بی ریا دو نفر از خیّران شهرمان هم حضور یافتند. آن ها در حد وسعشان برای تهیهٔ یکی از لوازم ضروری دوستان معلول کمک کردند؛ اما آنچه بیشتر از کمک کردنشان به دل من نشست تأثیر پذیری این دو بزرگوار از جمع برادران و خواهران توانخواه بود.

انگار برایشان قابل باور نبود که کسانی که با هزاران درد و رنج مجبور به ویلچرنشینی اند نیز می توانند شاد و با روحیه باشند. یکی از آنها حرف خوبی می زد. می گفت: «در زمان فعلی که مسئولان دارند با هزاران مشکل داخلی و خارجی دست و پنجه نرم می کنند، توقع داشتن از دولت برای مساعدت و دست روی دست گذاشتن هیچ دردی را درمان نمی کند. باید خودمان برای حل مشکلات خودمان قدم برداریم و در حد وسع­مان به هم نوع خود کمک کنیم و…»

من هم با این برادر عزیز هم عقیده ام. به باور من مشکلات معلولان شهرِی مثل شهرضا گره کوری نیست که نتوان آن را باز کرد. به عنوان مثال گاهی با کمک یک یا چند فرد خیّر می ­توان یک دستگاه ویلچر برقی برای فرد معلولی که خانواده اش توانایی مالی مناسبی ندارند، خرید و تقدیمش کرد. با این حرکت انسان دوستانه یک انسان هموطن از کنج خانه وارد اجتماع می شود. مطمئنم افراد خیری در شهر ما هستند که می­ توانند به راحتی یک دستگاه موتور سه چرخ برای یک فرد معلول خریداری و او را برای همیشه از شرّ موتور فرسوده اش راحت کنند. شاید مردم ما فکر کنند کسانی که روی موتورهای سه چرخ در سطح شهر در حال ترددند، برای وقت گذرانی به این کار مبادرت می­ ورزند. از من بشنوید، ویلچر و موتور سه چرخ به منزلهٔ پای یک انسان توانخواه است. این انسان های با ارداه با تردد در سطح شهر به کارهای روزمره خود می­ پردازند تا مجبور نباشند برای امور جاری خود به دیگران رو بزنند.

پیشنهاد من این است، کسانی که تمکن مالی مناسبی دارند به خاطر رضای خداوند و به دور از هرگونه ترحم و دلسوزی از این بندگان برگزیده خداوند دستگیری کنند. شاید شما خوانندهٔ محترم این سطور، یکی از این افراد باشید. البته کمک ها باید کاملاً مخفیانه و به دور از هرگونه خودنمایی و ریا باشد. من مطمئنم معلولین عزیز ما حاضرند روی همان ویلچر کهنهٔ خود بنشینند؛ اما هرگز عزت نفس شان زیر سؤال نرود.

یکی دیگر از مشکلات اساسی معلولان ما عدم مناسب سازی معابر و اماکن عمومی است. به باور من مرتفع کردن این مشکل هزینهٔ چندانی ندارد. مسئولان مربوطه می ­توانند با کمک و همفکری خود معلولین و جانبازان این مشکل را حل کنند؛ اما به نظر می رسد اراده ای برای حل این مشکل وجود ندارد. اگر مسئولان محترم شهر اقدام به مناسب سازی پیاده روها، پارک­ها، ادارات، مساجد و به طور کلی مکان­های عمومی نکنند در برابر این قشر مسئولند و باید روزی در برابر دادگاه عدل الهی پاسخگوی آنان باشند.

مسئولان محترم شهر، به ضرس قاطع می گویم مشکلات مناسب سازی معابر با جلسه گرفتن و انتشار عکس جلسات در جراید و فضای مجازی حل نمی ­شود؛ مگر اینکه هر کدام از شما روی یک ویلچر بنشینید و به عنوان مثال از میدان شهدا تا چهارراه مدرس را بدون کمک دیگری در پیاده رو ویل بزنید.

یا به عنوان یک فرد نابینا درِ چشمانتان را ببندید و با عصای سفید مسیر مذکور را طی کنید. فکر می­ کنید در طول این مسیر به چند مانع فلزی یا نیوجرسی برخورد می ­کنید؟ بیایید یکبار و برای همیشه با همفکری خودِ معلولین و جانبازان، با مناسب سازی معابر مشکلات تردد آنها را مرتفع کنید.

انتهای پیام/

درج دیدگاه

آخرین اخبار